Dit is de lijfspreuk van mijn grootvader die hij in mijn poëziealbum schreef, zijn oudste kleindochter.
Na mij schreef hij deze tekst ook in de albums van zijn andere kleindochters.
Pas later besefte ik dat de spreuk ook vooral ook van toepassing was op mijn oma. Zij deed
liefdevol, stil en ongedwongen haar werk op de boerderij en stond hem in alles terzijde.

Categories:: Poëzie Aalten

Meer verhalen

Opbaren in het lijkenhuisje

01 april 2015
Johannes de Jong

Radiozendmarkt

28 mei 2014
marijke buter
Galerij

Tik takken

05 juli 2015
Dick Jagtenberg
Video

Jan van Riemsdijk; liedjeszanger en dichter

02 november 2015
Ton van de Vosse

Nog één keer Oerend Hard

29 april 2015
Jan Colijn
Video

Carbidschieten

11 mei 2014
Jette

De flatsen opruumn veur de voetbal

17 oktober 2015
Gerbert Abbink
AudioGalerij

Witte wieven van Zwiep

11 mei 2014
Jette
Video

Koek slaan

12 augustus 2014
Gea

Caspar en de twee andere koningen

04 januari 2016
Paul Hoftijzer
Video

Tour Culinair de Liemers

02 juli 2014
Erna Kruitwagen-Hajenius
Galerij

Voedsel bereiden, door 5 generaties

10 juni 2014
Marijke Jansen-Limbeek
Galerij

De Sinterklaastafel

25 augustus 2014
Jan Kreijenbroek
Video

Zaklopen

09 mei 2014
Marleen Klunder

Buurtgebruiken bij rouw en ziekte

11 juli 2014
Willi Wilbrink
Video

Crossen met kevers in Laren

11 januari 2016
Ton Hissink

Sociëteit de Vriendschap

04 juli 2015
Ed de Haas
Video

Het carbidhart

22 mei 2015
Wouter

Kaarsjes op Eerste Kerstdag

21 november 2014
Marianne Charbon