We weten allemaal dat de Lochemers van oudsher gek zijn op
boerenkool. Dat is algemeen bekend.
Wat niet bekend is en waar de Lochemers liever niet aan worden
herinnerd, is het verhaal over de koolhaas.
————————-
Heel vroeger werden de tuinen van de Lochemers belaagd door grote
brutale hazen. Er werden strikken gezet en een hazewacht in gesteld.
Het hielp en de kolen bleven gespaard maar.. op een ochtend kreeg
Hendrik in t’ Veld de schrik van zijn leven. In een van de tuinen zat een
enorme haas. Hendrik, een ware held op sokken maakte dat hij
wegkwam en niet veel later schreeuwde hij de bewoners van het kleine
stadje wakker. “De moer van alle hazen zit op onze akkers”
bewapend met knuppels en hooivorken gingen de Lochemers richting de
tuinen.
Hendrik had niet overdreven, sjonge wat een beest.
“Omsingelen” riep de smid. “en sla hem dood”… Van 3 kanten vielen ze
aan. De haas schrok en stootte een vervaarlijk geschreeuw uit. De
Lochemers gingen er onmiddelijk vandoor. Kleine Jan keek over zijn
schouder en zag.. dat de enorme haas viel en niet weg kon komen.
Jan schreeuwde . “ He ligt op zijn rug, hij zit vast” en dat klopte. Het
beest lag op zijn rug te spartelen en het was dus een koud kunstje voor
de helden om het dier dood te knuppelen. Tjonge, wat een vangst!
Onder luid gejuich en gezang werd het enorme dier naar de stad
gedragen.
Die avond was het feest. De hoofdschotel was de gebraden moer. Dat de
malsheid van het hazenvlees tegenviel deed er niet toe.
De mannen glommen van trots.
Aan het einde van deze mooie zomeravond kwam een marskramer het
plein op en vroeg….
“Heeft iemand mijn ezel gezien, nee niemand had zijn ezel gezien.
“Wel de moer van alle hazen “ riep Hendrik trots.
…………
Toen de marskramer bij het huis van de slager kwam en de huid zag die
die daar strakgespannen stond te drogen riep hij “Mijn ezel, jullie
hebben mijn ezel doodgeslagen, stelletje koolhazen.”
Ja en dat was tegen het zere been van de Lochemers.
Ze hebben hem dan ook acuut buiten de poort gezet.
Maar de marskramer hield zijn mond niet en vanaf die tijd noemde men
de Lochemers koolhazen dan wel angsthazen. Totdat Jan de zoon van een
poortwachter de Spanjaarden ontdekte in een hooiwagen en alarm sloeg.
Vanaf die tijd noemt men de Lochemers ook wel de Hooiplukkers.
Waar ze niet rouwig om zijn.

Het verhaal over de Koolhazen, verteld door Gery Groot Zwaaftink.

En bekijk hier het fragment uit onze tv-uitzending: 

Gerelateerde verhalen

Witte wieven van Zwiep Witte wieven van Zwiep

Audio
Categories:: Streek-en volksverhalen Lochem

Meer verhalen

Kaarsjes op Eerste Kerstdag

21 november 2014
Marianne Charbon

De Zwarte vrouwe van Staverden

26 februari 2015
Redactie
Video

De touwslager

09 juni 2015
Dick Jagtenberg

Lopen met het bevrijdingsvuur

31 maart 2015
Henk Zegers
Audio

De eik en de 7 kolken

23 januari 2015
Gery Groot Zwaaftink

Bruid strooi wat uit

20 maart 2015
Meneer Wilbrink en Meneer Cornelissen

Het liefdeslaantje van Vorden

06 januari 2016
Ina Brethouwer
Video

De witte pauwen van Staverden

03 juli 2014
Hajo de Roo
Galerij

11.11 app groep uit de Heksenketel

29 januari 2015
Jan Willem van der Hogen
Video

Klootschieten

25 augustus 2014
Jacques van Hooijdonk

Steltlopen in Didam

16 april 2015
Karin van der Velden

Kinderspeelgoed in de jaren '30

08 juli 2014
Beerd van 't Hul
Galerij

Twee mannen met elkaar in de onecht verbonden

12 februari 2015
Herman en Rene

Groene pannenkoeken

22 februari 2016
Karen

De geur van drogend wasgoed

07 december 2015
Gerhard Kwak

Bikkelspel

18 augustus 2015
Gerhard Kwak
Video

Vroeg Carnaval in Nöttedarp

20 januari 2016
Clemens Elshoff

De ballade van een muzikant

25 november 2015
Andries Zwart
Video

De jonkvrouw op de torentrans

27 maart 2016
Eric Borrias
VideoAudio

Carnavalsstunt

07 februari 2015
De Oude Gierpont