We weten allemaal dat de Lochemers van oudsher gek zijn op
boerenkool. Dat is algemeen bekend.
Wat niet bekend is en waar de Lochemers liever niet aan worden
herinnerd, is het verhaal over de koolhaas.
————————-
Heel vroeger werden de tuinen van de Lochemers belaagd door grote
brutale hazen. Er werden strikken gezet en een hazewacht in gesteld.
Het hielp en de kolen bleven gespaard maar.. op een ochtend kreeg
Hendrik in t’ Veld de schrik van zijn leven. In een van de tuinen zat een
enorme haas. Hendrik, een ware held op sokken maakte dat hij
wegkwam en niet veel later schreeuwde hij de bewoners van het kleine
stadje wakker. “De moer van alle hazen zit op onze akkers”
bewapend met knuppels en hooivorken gingen de Lochemers richting de
tuinen.
Hendrik had niet overdreven, sjonge wat een beest.
“Omsingelen” riep de smid. “en sla hem dood”… Van 3 kanten vielen ze
aan. De haas schrok en stootte een vervaarlijk geschreeuw uit. De
Lochemers gingen er onmiddelijk vandoor. Kleine Jan keek over zijn
schouder en zag.. dat de enorme haas viel en niet weg kon komen.
Jan schreeuwde . “ He ligt op zijn rug, hij zit vast” en dat klopte. Het
beest lag op zijn rug te spartelen en het was dus een koud kunstje voor
de helden om het dier dood te knuppelen. Tjonge, wat een vangst!
Onder luid gejuich en gezang werd het enorme dier naar de stad
gedragen.
Die avond was het feest. De hoofdschotel was de gebraden moer. Dat de
malsheid van het hazenvlees tegenviel deed er niet toe.
De mannen glommen van trots.
Aan het einde van deze mooie zomeravond kwam een marskramer het
plein op en vroeg….
“Heeft iemand mijn ezel gezien, nee niemand had zijn ezel gezien.
“Wel de moer van alle hazen “ riep Hendrik trots.
…………
Toen de marskramer bij het huis van de slager kwam en de huid zag die
die daar strakgespannen stond te drogen riep hij “Mijn ezel, jullie
hebben mijn ezel doodgeslagen, stelletje koolhazen.”
Ja en dat was tegen het zere been van de Lochemers.
Ze hebben hem dan ook acuut buiten de poort gezet.
Maar de marskramer hield zijn mond niet en vanaf die tijd noemde men
de Lochemers koolhazen dan wel angsthazen. Totdat Jan de zoon van een
poortwachter de Spanjaarden ontdekte in een hooiwagen en alarm sloeg.
Vanaf die tijd noemt men de Lochemers ook wel de Hooiplukkers.
Waar ze niet rouwig om zijn.

Het verhaal over de Koolhazen, verteld door Gery Groot Zwaaftink.

En bekijk hier het fragment uit onze tv-uitzending: 

Gerelateerde verhalen

Witte wieven van Zwiep Witte wieven van Zwiep

Audio
Categories:: Streek-en volksverhalen Lochem

Meer verhalen

December-herinneringen aan een banketbakkerij

05 november 2015
Jan Kreijenbroek

De tovenaar en de schipper

26 februari 2015
Gery Groot Zwaaftink
Video

Crossen met kevers in Laren

11 januari 2016
Ton Hissink
Galerij

Veluwse schellars

29 januari 2015
Gerhard Kwak

Kruudmoes

02 juni 2014
Gerry
VideoGalerij

Papklok

09 juli 2014
A Timmer- Jansen

De Zwarte vrouwe van Staverden

26 februari 2015
Redactie

Belang en waarde van het KNIL

20 augustus 2014
Aarnout Mijling

Vakantiekinderspelen

22 oktober 2014
Rita en Lena van Liere
Video

Smoks Hanne

08 augustus 2014
Harry Somsen

Ketelkoek op tweede kerstdag

16 december 2015
Paul Hoftijzer
Galerij

Reveille en serenade

16 juni 2014
Truus Peters

De flatsen opruumn veur de voetbal

17 oktober 2015
Gerbert Abbink

Nieuwjaarsduik, een sociale, frisse traditie

03 februari 2015
Marja Schulenberg-v.d. Werf

Rumtopf

03 februari 2015
Nelly Hermeling
Galerij

Verkleedpartijen

23 juni 2014
Dianne Wesselink

Appelenpap

10 april 2015
Gerhard Kwak
Galerij

Een traditionele Achterhoekse bruiloft

21 oktober 2014
Harm en Mielke van Egmond
Galerij

De tabaksteelt

29 september 2014
Herman Reijnen