We weten allemaal dat de Lochemers van oudsher gek zijn op
boerenkool. Dat is algemeen bekend.
Wat niet bekend is en waar de Lochemers liever niet aan worden
herinnerd, is het verhaal over de koolhaas.
————————-
Heel vroeger werden de tuinen van de Lochemers belaagd door grote
brutale hazen. Er werden strikken gezet en een hazewacht in gesteld.
Het hielp en de kolen bleven gespaard maar.. op een ochtend kreeg
Hendrik in t’ Veld de schrik van zijn leven. In een van de tuinen zat een
enorme haas. Hendrik, een ware held op sokken maakte dat hij
wegkwam en niet veel later schreeuwde hij de bewoners van het kleine
stadje wakker. “De moer van alle hazen zit op onze akkers”
bewapend met knuppels en hooivorken gingen de Lochemers richting de
tuinen.
Hendrik had niet overdreven, sjonge wat een beest.
“Omsingelen” riep de smid. “en sla hem dood”… Van 3 kanten vielen ze
aan. De haas schrok en stootte een vervaarlijk geschreeuw uit. De
Lochemers gingen er onmiddelijk vandoor. Kleine Jan keek over zijn
schouder en zag.. dat de enorme haas viel en niet weg kon komen.
Jan schreeuwde . “ He ligt op zijn rug, hij zit vast” en dat klopte. Het
beest lag op zijn rug te spartelen en het was dus een koud kunstje voor
de helden om het dier dood te knuppelen. Tjonge, wat een vangst!
Onder luid gejuich en gezang werd het enorme dier naar de stad
gedragen.
Die avond was het feest. De hoofdschotel was de gebraden moer. Dat de
malsheid van het hazenvlees tegenviel deed er niet toe.
De mannen glommen van trots.
Aan het einde van deze mooie zomeravond kwam een marskramer het
plein op en vroeg….
“Heeft iemand mijn ezel gezien, nee niemand had zijn ezel gezien.
“Wel de moer van alle hazen “ riep Hendrik trots.
…………
Toen de marskramer bij het huis van de slager kwam en de huid zag die
die daar strakgespannen stond te drogen riep hij “Mijn ezel, jullie
hebben mijn ezel doodgeslagen, stelletje koolhazen.”
Ja en dat was tegen het zere been van de Lochemers.
Ze hebben hem dan ook acuut buiten de poort gezet.
Maar de marskramer hield zijn mond niet en vanaf die tijd noemde men
de Lochemers koolhazen dan wel angsthazen. Totdat Jan de zoon van een
poortwachter de Spanjaarden ontdekte in een hooiwagen en alarm sloeg.
Vanaf die tijd noemt men de Lochemers ook wel de Hooiplukkers.
Waar ze niet rouwig om zijn.

Het verhaal over de Koolhazen, verteld door Gery Groot Zwaaftink.

En bekijk hier het fragment uit onze tv-uitzending: 

Gerelateerde verhalen

Witte wieven van Zwiep Witte wieven van Zwiep

Audio
Categories:: Streek-en volksverhalen Lochem

Meer verhalen

Sociëteit de Vriendschap

04 juli 2015
Ed de Haas

Mandenmakerij: een harde wereld

15 december 2014
Dick Jagtenberg

De noodklok

11 juli 2014
Gerrit Klokman
Video

Mooi-Ann van Velp

22 april 2015
Gery Groot Zwaaftink

Verkleden met Koninginnedag

15 juni 2014
Ria Rozendal

Het maken van een “halster”

27 oktober 2015
Stichting Boerengoed Achterhoek

32 jaar lang naar Normaal: van Arnhem tot Arnhem

16 december 2015
Harold van Kooten

Erwtensoep met pannenkoeken

09 november 2015
Truus Peters

Lopen met het bevrijdingsvuur

31 maart 2015
Henk Zegers

Luilakmorgen

19 mei 2015
Nederlands Bakkerijmuseum Hattem

De kloot laten soezen

26 augustus 2014
Harrie Dinkelman

Caspar en de twee andere koningen

04 januari 2016
Paul Hoftijzer

Machinist stoomgemaal De Tuut

11 mei 2014
Wim Monnich
Video

Beleg en ontzet van Huissen

12 mei 2014
Jan Wannet
Galerij

Buurtgebruiken rondom geboorte

11 juli 2014
Willi Wilbrink

Boerenkool op verjaardag

05 februari 2015
Dhr. Wijnhoud

Galgenmaal à la Keltie bij afscheid Normaal

14 december 2015
Keltie de kok
Galerij

Shetlandmendag Voorst

22 juli 2014
Rein Hazelaar