We weten allemaal dat de Lochemers van oudsher gek zijn op
boerenkool. Dat is algemeen bekend.
Wat niet bekend is en waar de Lochemers liever niet aan worden
herinnerd, is het verhaal over de koolhaas.
————————-
Heel vroeger werden de tuinen van de Lochemers belaagd door grote
brutale hazen. Er werden strikken gezet en een hazewacht in gesteld.
Het hielp en de kolen bleven gespaard maar.. op een ochtend kreeg
Hendrik in t’ Veld de schrik van zijn leven. In een van de tuinen zat een
enorme haas. Hendrik, een ware held op sokken maakte dat hij
wegkwam en niet veel later schreeuwde hij de bewoners van het kleine
stadje wakker. “De moer van alle hazen zit op onze akkers”
bewapend met knuppels en hooivorken gingen de Lochemers richting de
tuinen.
Hendrik had niet overdreven, sjonge wat een beest.
“Omsingelen” riep de smid. “en sla hem dood”… Van 3 kanten vielen ze
aan. De haas schrok en stootte een vervaarlijk geschreeuw uit. De
Lochemers gingen er onmiddelijk vandoor. Kleine Jan keek over zijn
schouder en zag.. dat de enorme haas viel en niet weg kon komen.
Jan schreeuwde . “ He ligt op zijn rug, hij zit vast” en dat klopte. Het
beest lag op zijn rug te spartelen en het was dus een koud kunstje voor
de helden om het dier dood te knuppelen. Tjonge, wat een vangst!
Onder luid gejuich en gezang werd het enorme dier naar de stad
gedragen.
Die avond was het feest. De hoofdschotel was de gebraden moer. Dat de
malsheid van het hazenvlees tegenviel deed er niet toe.
De mannen glommen van trots.
Aan het einde van deze mooie zomeravond kwam een marskramer het
plein op en vroeg….
“Heeft iemand mijn ezel gezien, nee niemand had zijn ezel gezien.
“Wel de moer van alle hazen “ riep Hendrik trots.
…………
Toen de marskramer bij het huis van de slager kwam en de huid zag die
die daar strakgespannen stond te drogen riep hij “Mijn ezel, jullie
hebben mijn ezel doodgeslagen, stelletje koolhazen.”
Ja en dat was tegen het zere been van de Lochemers.
Ze hebben hem dan ook acuut buiten de poort gezet.
Maar de marskramer hield zijn mond niet en vanaf die tijd noemde men
de Lochemers koolhazen dan wel angsthazen. Totdat Jan de zoon van een
poortwachter de Spanjaarden ontdekte in een hooiwagen en alarm sloeg.
Vanaf die tijd noemt men de Lochemers ook wel de Hooiplukkers.
Waar ze niet rouwig om zijn.

Het verhaal over de Koolhazen, verteld door Gery Groot Zwaaftink.

En bekijk hier het fragment uit onze tv-uitzending: 

Gerelateerde verhalen

Witte wieven van Zwiep Witte wieven van Zwiep

Audio
Categories:: Streek-en volksverhalen Lochem

Meer verhalen

Baby's in de trouwjurk

16 maart 2015
Willi Wilbrink-Hensbergen
Video

Gezond door kruiden?

13 mei 2015
Elvira van Tinteren

Kaarsjes op Eerste Kerstdag

21 november 2014
Marianne Charbon
Video

Meiboom zetten

12 mei 2014
G.J. Uwland
Video

Ik kwam weer thuis, in de Betuwe

15 maart 2016
Hilde Vos
Galerij

Veluwse schellars

29 januari 2015
Gerhard Kwak
Video

Kralenbreien

23 mei 2014
Bertha

Van ballon tot baron

01 maart 2016
Edcar Vermeulen

De buurt uitschieten

15 september 2015
Willem Arentsen
Galerij

'N Duvels drankje

11 juli 2015
Paul Hoftijzer
Video

Heggenvlechten, de natuurlijke veekering

29 februari 2016
Hans van Berlo
Video

Trouwen? Je ex krijgt een pop!

03 maart 2016
Gerrit Hettelaar

Sneeuwpudding van Oma Kwak

08 januari 2016
Gerhard Kwak
Video

Doesburg Binnenste Buiten

01 juli 2014
Jaap Geurtsen
Video

De Boelekearl

11 augustus 2014
G. Raterink-Gussinklo

Machinist stoomgemaal De Tuut

11 mei 2014
Wim Monnich

D'n donderbeitel

27 maart 2015
Gerhard Kwak
Galerij

Reuzel met kaantjes

06 februari 2015
Gerhard Kwak

Traditioneel schapenscheren

12 mei 2014
André Karper